تولد پنج سالگیت مبارک

       که هنوزم به دلم هست ترا

                                                            حرمتی هست ترا

      تو بگو بی احساس

                   مهربانی به دلت محض خدا هست ترا

                                               توی این بی کسی ام  فکر غمم هست ترا

             کاش میدانستم

                                  که هنوزم به دلت نیست مرا

                                                گوشه چشمی زوفا یت به  خدا نیست مرا

                    فرصتی نیست مرا

تا بگویم ای کاش

                                              اندکی زودتر از رفتن من دریابی

                     کودک خسته ی  احساس مرا

                         شعر سروده خودم به تاریخ ۱۴/۲/۱۳۹۰ میباشد                              

            شاید

        یه روزی

                           یه جایی

                 من و تو و خدا و توقف ثانیه ها .

    یعنی میشه؟

عشق   يعنی  که  خدا  موهبتی   داشت

پاينده هرآنکس که درين ره نظری داشت

شعر سروده خودم در تاریخ ۲۰/۱۲/۱۳۸۹ میباشد

ما همان بودیم که روزی روزگاری داشتیم      در پناه عشق  زیبایت خدایی داشتیم

هر زمان از کوچه ی  قلبت  عبوری داشتم     همچو مهمان عزیزی منزلتها داشتیم

آسمان آبی  و آفتابی  زمین  غرق  بهار        در کنار هم چه صحبتهای  شیرین داشتیم      

در نگاه پر ز رشک دیگران از زور عشق       میگرفتیم دست هم حال و هوایی داشتیم

مینوشتی روی قلبم عشق را با چشم خود      آندمی که زیر چشمی رمز و رازی داشتیم

توی دنیای قشنگ عاشقی با شور عشق        بی خیال  غصه ها  و دل  به  فردا داشتیم

مهر تو در قلب من بود و هوایت در سرم      آن  زمانی که به عشق هم  وفایی  داشتیم

بازیه چرخ و فلک را بین که از روی جفا        کردمان  از هم جدا سردرگریبان داشتیم

فکر  گلباران  ز  پا   تا  آسمانت  داشتم         ما  کجا و کی  چنین  قصد  جدایی  داشتیم

آسمان ابری و تاریک وزمین همچون خزان    گشت از بی مهریت ما چه خیالی داشتیم

                                     سروده خودم در تاریخ ۲۳/۱۱/۱۳۸۹ میباشد

گویی هزاران  خسته دل  محبوس عشقت میکنی

درمانده  و دل  خسته ام از جو ر  قلبت بی و فا

                      سروده ی خودم در ۱۹/۱۱/۱۳۸۹

فکر من اینست که اگر از عشق

 بی وفایی تو با سکوت خویش

             سروده خودم در تاریخ ۱۹/۱۱/۱۳۸۹

دانلود ترانه تک و تنها با صدای مهدی نظری نژاد در لینک زیر:

دانلود ترانه تک و تنها با صدای مهدی نظری نژاد

تا که درغصه  و دلتـنـگی تو یارم باشی

همه شوق و همه احساس  نشاطم هستی

کـاش  تا  آخـر دنیـا تو کنــــارم  باشــی

       شعر سروده ی خودم در تاریخ ۲۵/۸/۸۹ میباشد

(معلم کلاس سوم دبستانم که در همان سال و با زبان کودکی سروده شد)

معلم من                   خیلی تو خوبی

درس میدی به ما         تا یاد بگیریم

دوستت دارم                  قد یه دنیا

از تو تشکر میکنم        برای درسها

                                 شعر سروده خودم در سال ۱۳۶۶ میباشد

با قلب سنگ و بی وفام خورشید من چه می کنی

 گفتم   بهت  میــــرم  ولی  همیشه تو   قلب منی

حالا  که  پشت  پا زدم  به عهـدمون  چه  میکنی

به من  بگوهنــوز نگــات  پشت  سرم  منتظـــره؟

یا  که به غیـــر من نگـــات واسه کسی منتظــــره

یادم نمیــره خنده هات  چه  ساده  از تو گم شدم

شوق  جوونیم  که نیست تو  پیری در تو گم شدم

هر گـــز   خیالمم  نبود   اگه  نباشی  می  میرم

پیرت  شدم  بهت میگم بی ناز چشمات می میرم

بازیه  روزگاروباش که با جوونیمون چی کــرد

من رفتم و تو غم  شدی حالا  تو نیستی من غمم

       شعر سروده ی خودم بتاریخ ۳۱/۵/۱۳۸۹ میباشد

بسـه  دیـگه  تموم  بکن  با  دل  من  جور  و  جفـا

قســم  میخوردی  با  منی  تو  لحظه های بی کسیم 

اما  حــالا  بیــا  ببین  چطــور  غریب و بی کسیم

یادش بخیر وقتی  چشـات  خیره میشد به چشم من

فصل خزون  پر می کشید  بهار میشد  به چشم من

نمی  دونم   نــگاه   تو  بازیچه ی  دست  کی  شـد

که  دل  بریدی  ناگهان  ناز  نگات  سهم   کی  شد

رفتـی   بدون   بیــادتم    تا  وقتــی  قلبــم  می زنـه

سپردمت  دست  خدا  این  حرف  رو  قلبم می زنه

                شعر سرده ی خودم در تاریخ ۲۶/۵/۸۹ میباشد

آنکس که ز ایثار کند شام سحرهست پرستار   دلگرمی و آسایش بیمار بود هست پرستار

درمحضرحق هم رده ی حضرت زینب (س)   بی شک  که  سرافراز  بود  هست پرستار

                                         شعر سروده ی خودم در تاریخ ۲۳/۴/۱۳۸۹ میباشد

نمی  دونم  که   مثل  من  اونم   هنوز  بیادمه    یا که  فراموشش شدم سهمی ندارم از غمش

خسته  شدم  از اینهمه   نا مهربونیش  با  دلم     نمی  دونم   بدون   اون  چرا   غریبم   با   دلم

صبرو قرارمم که نیست اگه  نگیره  د ستمو      جور زمون چه  میکنه با روح و جون وبا دلم

مثل  پرنده تو  قفس شوق  پریدنم  که  نیست     بی  بال  و پر زندونیم  راه رهای ام  که  نیست

آخر میشم  دیوونه ی   ناز  نگاهش  میدونم      وقتی به قلب بی وفاش مهروترحمی که  نیست

چرا سزای  عاشقی  حسرت و آه عاشقاست      مگه  نمیگن  که  خدا  پشت  و پناه  عاشقاست 

شبای  بیقراری  و  گریه  و  اشک  بی  صدا    همیشه   همراه  منه  این  هم   گناه  عاشقاست

                              شعر سروده خودم در تاریخ ۴/۴/۱۳۸۹ میباشد

تا  که  بینم  لحظه ای  لبخند  شیرین  تو را        رو برویت  بی وفا  بنشسته ام  ترکم  مکن

می گریزی  از نگاه  سرد  و  بیمارم  چرا          می بری مرغ  دلم  دنبال   خود  آخر   چرا

من  که  در راه وصال  تو  جوانی  داده ام         میکشی  حالا  که پیرت گشته ام  کافر  چرا

شوق   دیدار  تو  لبریز  سرورم  می  کند          فکر  با   تو  بودنم  مست  غرورم  می کند

آنچنان  برق  نگاهت  میزند  آتش به  جان         کآین  ره  صد ساله را قصد عبورم  می کند  

کی تو می بینی مرا  وقتی  نمی دانی  غمم         یا  که از باران  چشمانم   نمی خوانی غمم

وعده های بس خیالی داده ام برقلب خویش         کآخرش  می آیی  و از  دل  تو میرانی غمم

                                   شعر سروده ی خودم در تاریخ ۲/۴/۱۳۸۹ می باشد

هیچکس ندونه میدونی بغض ترانه هام تویی

 ای  مونس  شبهای سرد  و بی  قراری نفسم

 می گیره از دوریه  چشمهای  قشنگت  نفسم 

دوست دارم دوست دارم اندازشو خدا میدونه

اگه  نگاتو  گم  کنم  من  میمیرم خدا میدونه

شدی همه  دل  خوشیه  دل غریب و بی کسم

سنگ صبور من تویی  بیا که بی تو بی کسم

مثل   پرنده  تو   قفس  زندانیه   شهر  غمم

شوق پریدنم که نیست وقتی نمی خونی غمم

 آخر  بیــا   بدیدنم   بیـا  ببین   چشـــم  ترم

بیا ببین که بی تو از خسته شدن  خسته ترم

نمی گمت  پیشم   بمون  ولی  بدون  آرزومه

باهرکی هرجا که باشی خوشبختی تو آرزومه

 دوست دارم دوست دارم اندازشو خدا میدونه

اگه  نگاتو  گم  کنم  من  میمیرم خدا میدونه

                    شعر سروده خودم در تاریخ ۲۷/۳/۱۳۸۹ میباشد

منم   درختی  بی  پناه   پناه   من   ریشم  بمون

قصد  سفر   ندارم   از   قلب  تو   ای  نامهربون

به   حرم   قلب  عاشقم  تا  عاقبت  پیشم  بمون

آغوش  سرد  و  بی  ریام  آغوشتو   داد  میزنه

میگه  بیا  که  خسته ام  اسمت  رو فریاد میزنه

پر از  سکوتم  ای  نفس  مثل  شبهای  بی کسی

حرفهای  تو حرفیه  که شیرین  به  فرهاد میزنه

نمی دونم  که  آخرش سهم من از تو  چی میشه

مریض  عشق  تو  شدم  عیادتم  کن  چی  میشه

اگر  الان  من   شبه  فانوس  راه   من  تو  باش

گمشده  تو  شهر غمم  دستم  بگیری  چی  میشه

            شعر سروده خودم در تاریخ ۲۷/۳/۱۳۸۹ میباشد

لبش با قلب و اشکش همصدا بود          همیشه ناله اش سوز جگر داشت

هر آندم قاصدی  بر  یار  می رفت         ز  احوال  دل  عاشق  خبر  داشت

الا  ای  عاشق  شیدا   تو  بنویس         که  راه  منزل  لیلی  خطر  داشت

مگر (مهدی)به کارش جهد میکرد        کاخر چون ره مجنون سمر داشت

                                          شعر سروده خودم در سال ۱۳۷۹ میباشد

نمیدونم  کجا  هستی  که  قلبم  دل  به   تو  بسته

از اون روزی که دل کندی ازین پابسته ی عشقت

شدم  آواره ی  شهر تو  و  دل  خسته ی  عشقت

هنوزم   حرم   آغوشت  بیادم  مونده  تو  شبهام

که  میگیره  لباسم   بوی  تو  در  خلوت  شبهام

تو میگفتی که  همرامی همیشه  پیش  من  هستی

چه  ساده  باورت  کردم  ولی درفکر  اون  هستی

گذشتی  از  من  و  قلبم   نگفتی   بی   تو  میمیرم

که   رفتی  از  برم  جانم  بدون  جان   که  میمیرم 

 میون  با ور   و   خوابم   هنوز  کابوس   میبینم

که  هر  شب  جای  دستاتو به دستم  هیچ  میبینم

شب  و  روزم  شده   تاریک  ندارم  هیچ   فردایی

 بیا   ای    نا جی   قلبم    طلوع    صبح    فردایی

                شعر سروده خودم در تاریخ ۲۲/۳/۱۳۸۹ میباشد

 عمر من بیهوده پات حروم  شده

برو   که بد جوری  پشت  پا  زدی

عاشق  بی  پای  تو  کدوم  شده

توچشام وقتی چشات غریبه شد

گرمی   د ستا ت  مثل  غریبه شد

بگو  بم ناز نگات  سهم  کی  شد

وقتی خنده هام  برات  غریبه  شد

مثل یک برگ خزون از رو درخت

 افتادم  رو ی زمین  پهلو  درخت

پا  گذ ا شتی  روی  برگ  قلب  من

نشدی  شر منده   از تو رو  درخت

 نکنم    گلا یه  از   ر سم   ز مون

که  داره  بازی  زیاد  خشم  زمون

با  وجودی  که  شکستی  دل  من 

 باشد  ایمن باشی ا ز چشم  زمون

         شعر سروده خودم به تاریخ ۲۲/۳/۱۳۸۹ میباشد

       پیر   گشتم   رحم   کن   قامت   خمیدم    در  مسیر  قلب  تو

       پیش چشمانت چو شمع درحسرتت میسوزم ورحمت که نیست

      مانده ام  شرمنده  از  دل  چونکه  از  سنگست  خمیر  قلب  تو

      ما   همان  بودیم  که  روزی  پیش  چشم  ما  کسی  گیرا  نبود

       چشم   مخمو ر ت    نمود   مرغ   دلم  نا  گه   اسیر   قلب  تو

     شاه   خوبانی   کرم  بنما   به   ما   از   روی  لطف   و  مرحمت

      پشت  درب   پلک   تو   بنشسته  ام   محزون   فقیر   قلب   تو

                       شعر سروده خودم در تاریخ ۱۶/۳/۱۳۸۹ میباشد

  سخاوت  پیشه ای بنما رخ از روی کرم ای گل کجایی

کبوتر وار دنبال حریم امن آغوش  توام ای مونس جان

بیا پایان بده بر انتظارچشم سردوخسته ام ای گل کجایی

نمی بینم دگر  راه  امیدی  بی تو ای  معشوق زیبا  روی

بدون  باده  و می  مست  مخمورت  منم  ای  گل  کجایی

همه  شب  توی  رویا  در پی  تو جستجوی بی اثر دارم

تویی  مرهم   برای  قلب بی تاب  و  تبم  ای  گل  کجایی

ز بس در هجرتو جانا همه  روز و شبم  با گریه بگذشت

که جای اشک  خون می بارد زچشمان ترم ای گل کجایی

زغیرت تا نریزد غیر من  خاک رهت را  بر سرش غیری

به  چشم  پر  ز اشکم  تا  شود  گل می زنم ای گل کجایی

به  شوق  دیدن رویت سراپا عشق  و سرمستی و خوبی

ره  صد ساله ی  کویت  به  پلکی  می روم ای گل کجایی

                                         شعر سروده خودم در تاریخ ۹/۳/۱۳۸۹ می باشد

چه تنها مانده ام  بر جا در این دنیای وانفسا            همه دلخسته از خوبی دراین دنیای وانفسا

 قوی تر فکر آن باشد  که  گیرد حق مظلومی         عجب بالاو پایینی است دراین دنیای وانفسا 

نمی گیرد کسی  دستم ز روی حس غمخواری         جهنم  را  توان  دیدن  در این  دنیای وانفسا

شدم  شرمنده  از حیوان که با نا باوری  دیدم         عصا از کور می دزدند در این دنیا ی وانفسا

شنیدم مست ومخموری که زیرلب بخودمیگفت        صداقت در تو میجویم  در این دنیا ی وانفسا 

لبالب پر زمی میکرد قدح با عیش و سرمستی         دگرهیچش تبود  میلی در این  دنیای وانفسا

همه زخمی دل و جانش ز دست چرخ بازیگر           بنازم  مردیت ای می در این دانیای  وانفسا

                                شعر سروده خودم در تاریخ ۵/۳/۱۳۸۹ می باشد

عجب بیهوده پنداری بسر از این جهانم هست          که هر آنش هزاران مرد جنگی روبرو دارم

دریغ  و حسرت  و آهم  از این  دنیای  افسونگر      که میبینم جفایش با من و فکر خطر دارم

اگر  روزی  به کام من شود دنیای بی احساس         برای  دیدنت  ای  گل  پرو  بال  سفر دارم

                                          شعر سروده خودم در تاریخ ۴/۳/۱۳۸۹ می باشد

 که

به تندیه نفسای پر از احساسم

از کنار من و تو میگذرند  و

                        هنوز غافل از این دنیاییم

                                                    غافل از روشنی صبح سفید

      صبح زیبای بهاری

                                 که همه هدیه ز زیبای خدای منو توست

               که مجالی داده تا ببینیم دوباره

صبح زیبای بهار

            تا ببینیم گل نسترن و یاس و سپس

                                               شکر گویان ز همه الطافش

                                 که نثار من و تو کرده بدون منت

            درس ایثار و محبت بهم آغاز کنیم   

                                                   و همه با خوبی 

                                                                          با گذشت و ایثار

وبدور از

                   دروغ و شک و تردید بهم

                یاد این جمله بمانیم که گفت:

                پس دمی را که در آنیم غنیمت شمریم

         شاید ای دوست نرسیدیم به فردای دگر

                                                شعر سروده ی خودم در تاریخ ۳/۳/۱۳۸۹ میباشد

 ازشوق دیدارتوگل چشمی که تر هر لحظه بود   سرحال و خندان گشته ودر روی غم را بسته بود

 گفتم ز حسرت خاک کویت را ز اشکم گل کنم    یا  پیش تو آه  و  فغان در  هجرتت  از  دل  کنم

 خندیدی و گفتی که ای در دام عشق من اسیر   دارم  چو  تو  بس  بی شمار در جعد گیسویم اسیر

 هر شب بخواب چون تویی صید کمندم میکنم    وانگه  دلش  را  پر  ز غم  از  داغ  هجرم میکنم

 درشهرما صاحبدلان حرفی زعشق ویارنیست   جز دل  شکستن  با  نگاه  عا شقانم  کار  نیست

خندیدی و رفتی ز پس از پیش قلب  خسته ام     من ماندم و  چشم تر و بغض و نگاه خسته ام

                                     شعر سروده خودم در تاریخ ۱/۳/۸۹ میباشد

وقتی چشام به عکسته هر روز و هر شب         توقلب من شهرغمه پس اون چه کارست 

از  بس  به  دل  سر نزدی   نو ر  ا میدم          تو روز روشنم شبه  پس  اون چه کارست

  آ خر می شم  دیو و نه ی  ناز  نگا هت          سهم نگات واسم کمه پس اون چه کارست

 خسته  شدم  از  این  همه نا مهربونیت         عشقت هنوز تو خونمه پس اون چه کارست

بگو  به من  ای بی وفا رسم  زمونست ؟        داغ غمت  رو شونمه  پس اون چه کارست

                                     شعر سروده خودم در تاریخ ۲۸/۲/۸۹ میباشد

مثل  باران   آمدی دشتم  کویرم  من  ببار         کعبه عشقی طوافت میکنم هر روز و هر شب

                              این شعر سروده خودم به تاریخ ۲۶/۲/۱۳۸۹ میباشد

چشم  تو  و  قلب من  واي  خدايا  کمک             صيد کمندت شدم  واي خدايا کمک

عشوه و نازت  هنوز  اي گل  زيباي من            درنظرم مانده است واي خدايا کمک

بسکه  جفا  کرده اي با دل سرگشته ام               شهر ه  عالم  شدم واي خدايا کمک  

پيش دو چشم  ترم دست  به دست رقيب             مينهي و مي روي  واي خدايا کمک     

ياد تو اي  بي و فا  تا که  نفس ميکشم             با من و  همراهمه  واي خدايا کمک

                                 شعر سروده خودم در تاريخ ۲۰/۲/۱۳۸۹ميباشد